آنها كه خنديدند، رقصيدند، گاه نيز جنگيدند

  هر گونه كه بودند، _خرسند يا شاكي_ بايد كه می رفتند

                                           آهسته و تنها

  در انتهاي راه،... بعضی وداع گفتند، بعضی نفهميدند...

  ...

  ما زير لب _آرام_ افسوس مي خورديم

  و سخت مي گشتيم، دنبال يك تقصير

   _راضی نمی كردند، اين گفته ها ما را!_

  پس انگ می بستيم، بر لوح اين تقدير...

                                       نام حسادت را!

    ***

 


ادامه مطلب

 

نوشته شده توسط نازی میرسید در دوشنبه 4 آبان1388 ساعت موضوع | لینک ثابت